Zaktualizowano wytyczne dotyczące migotania przedsionków
Farmacja amerykańska . 2024;49(2):5-10.
STRESZCZENIE: Migotanie przedsionków (AFib), najczęstszy rodzaj arytmii serca, wiąże się ze zróżnicowanym obrazem klinicznym, który może różnić się w zależności od pacjenta i nakłada znaczne obciążenia zdrowotne i ekonomiczne na pacjenta i system opieki zdrowotnej. Osoby z AFib są pięciokrotnie bardziej narażone na udar i inne powikłania. Chociaż niektórzy pacjenci nie mają objawów, typowe oznaki i objawy obejmują kołatanie serca, nieregularne bicie serca, tachykardię, zmęczenie i zawroty głowy. Ogólnie rzecz biorąc, celem leczenia jest kontrola częstości i rytmu serca, zapobieganie występowaniu choroby zakrzepowo-zatorowej/udarowi oraz identyfikacja i zajęcie się podstawowymi czynnikami ryzyka. Leczenie AFib powinno opierać się na wspólnym procesie decyzyjnym pacjenta i lekarza i często obejmuje środki farmakologiczne i niefarmakologiczne dostosowane do potrzeb pacjenta. Farmaceuci są dobrze przygotowani do identyfikacji pacjentów z grupy ryzyka i/lub wykazujących objawy AFib i mogą odegrać kluczową rolę w wydawaniu zaleceń klinicznych dotyczących leczenia, postępowania i profilaktyki, stosując podejście skoncentrowane na pacjencie. W listopadzie 2023 r. American College of Cardiology, American Heart Association, American College of Chest Physicians i Heart Rhythm Society opublikowały zaktualizowane wytyczne dotyczące zapobiegania AFib i optymalnego leczenia.
Migotanie przedsionków, powszechnie określane jako AFib , definiuje się jako „tachyarytmię nadkomorową charakteryzującą się rozproszoną i zdezorganizowaną aktywnością elektryczną przedsionków, która zastępuje prawidłową czynność węzła zatokowego i powoduje nieskuteczny mechaniczny skurcz przedsionków”. 1 Nierozpoznany i nieleczony AFib wiąże się z ogromnymi obciążeniami zdrowotnymi i ekonomicznymi, znaczną zachorowalnością na serce, w tym zwiększonym ryzykiem i/lub zaostrzeniem niewydolności serca (HF), zwiększonym wykorzystaniem zasobów opieki zdrowotnej, w tym wizyt w gabinecie lekarskim, wizyt na oddziałach ratunkowych (ED) oraz hospitalizacji, zwiększone ryzyko zdarzeń zakrzepowo-zatorowych/udaru mózgu, dysfunkcji poznawczych, demencji i wysokiego wskaźnika śmiertelności. 1-4 Według amerykańskiej grupy zadaniowej ds. usług prewencyjnych (USPSTF) szacuje się, że u 20% pacjentów, u których wystąpił udar/zdarzenie zakrzepowo-zatorowe z powodu AFib, migotanie przedsionków zostaje po raz pierwszy zdiagnozowane w momencie rozpoczęcia leczenia udaru lub niedługo po nim. 5
Farmaceuci, będący integralnymi członkami zespołu opieki zdrowotnej, muszą posiadać wiedzę na temat AFib i rozumieć swoją rolę jako klinicystów i edukatorów pacjentów w formułowaniu zaleceń klinicznych dotyczących możliwych terapii. Farmaceuci mogą również odegrać kluczową rolę w edukowaniu pacjentów o czynnikach ryzyka, zalecanych środkach mających na celu zmniejszenie lub zapobieganie powikłaniom związanym z AFib, a także znaczeniu przestrzegania wybranego leczenia i rutynowych kontroli u lekarza podstawowej opieki zdrowotnej.
Częstość występowania AFib
AFib jest najczęstszym rodzajem zaburzeń rytmu serca i główną sercową przyczyną udarów/incydentów zakrzepowo-zatorowych. Jest to najczęściej leczona arytmia na oddziałach ratunkowych i, jak udokumentowano, stanowi ona ponad jedną trzecią wszystkich hospitalizacji z powodu arytmii. 1-3 Badania wykazały, że częstość występowania AFib zwiększa się wraz z wiekiem, a częstość występowania waha się od 0,2% wśród osób w wieku poniżej 55 lat do 10% wśród osób w wieku 85 lat i starszych. 5 Badania pokazują również, że w 2015 r. szacunkowo 11% (591 000) z >5,6 miliona przypadków AFib w Stanach Zjednoczonych pozostało niezdiagnozowanych, co podkreśla potrzebę zwiększania świadomości na temat AFib oraz znaczenie rozpoznawania oznak, objawów i czynników ryzyka. 6-8
Najnowsze statystyki American Heart Association (AHA) wskazują, że AFib dotyka ponad 6 milionów Amerykanów. 2.4 Przewiduje się, że do 2030 r. liczba osób dotkniętych tą chorobą podwoi się. 4 CDC zauważa, że rocznie z powodu AFib hospitalizowanych jest około 450 000 osób. 4 Inne badanie wykazało, że wraz ze wzrostem starzenia się populacji prognozy wskazują, że do 2050 r. obciążenie AFib może wzrosnąć o ponad 60%. 9 W ciągu ostatnich dwóch dekad wzrosła liczba zgonów z powodu AFib. 9 CDC wskazuje również, że w 2019 r. AFib udokumentowano w 183 321 aktach zgonu i wskazano jako podstawową przyczynę śmierci w 26 535 z nich. 4,9,10 Niedawna publikacja w Nature Recenzje Kardiologia wskazali, że w ciągu ostatnich 3 dekad częstość występowania AFib na całym świecie znacznie wzrosła i dotyka około 60 milionów ludzi. jedenaście Badania wskazują również, że poza rosnącym starzeniem się populacji, na występowanie AFib wpływa również rosnąca liczba osób cierpiących na przewlekłe choroby układu krążenia i inne czynniki ryzyka, w tym otyłość, niekontrolowana cukrzyca i siedzący tryb życia, a także zwiększone uznanie z AFib. 12
Zaktualizowane wytyczne
W listopadzie 2023 r. American College of Cardiology (ACC), AHA, American College of Chest Physicians (ACCP) i Heart Rhythm Society (HRS) zaktualizowały swoje wytyczne dotyczące postępowania i zapobiegania AFib, opracowane przez American College of Zatwierdzona apteka kliniczna. Wytyczne ACC/AHA/ACCP/HRS 2023 dotyczące diagnostyki i leczenia migotania przedsionków zostały opublikowane w czasopiśmie Journal of American College of Cardiology ( JACC ) I Krążenie . Zaktualizowane zalecenia dostarczają klinicystom kluczowych informacji, które mogą pomóc w zarządzaniu i leczeniu AFib oraz podkreślają wartość wieloaspektowego i skupionego na pacjencie podejścia do terapii, w tym zdecydowanego wdrażania modyfikacji stylu życia w celu zmniejszenia lub zmniejszenia obciążeń zdrowotnych związanych z AFib. Wytyczne sugerują wczesne agresywne strategie kontroli rytmu, dostarczają cennych informacji na temat postępu w interwencjach terapeutycznych oraz aktualizują wytyczne dotyczące stosowania leków kontrolujących częstość akcji serca i rytm serca, stosowania leków przeciwzakrzepowych oraz zalecenia dotyczące pauzy lub zaprzestania terapii, jeśli jest to uzasadnione. 13 Ponadto wytyczne kładą nacisk na strategię kontroli rytmu porównywalną z zaleceniami zawartymi w najnowszych wytycznych Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego dotyczących AFib. 13,14
Zaktualizowane etapy AFib
W zaktualizowanych wytycznych wskazano, że poprzednia klasyfikacja AFib została ustalona wyłącznie na podstawie czasu trwania arytmii, a komisja ekspertów wskazała, że choć jest ona korzystna, zwykle kładzie nacisk na interwencje terapeutyczne. 13.15 Nowa proponowana klasyfikacja uwzględnia etapy i uznaje AFib za kontinuum choroby, które wymaga różnych strategii na różnych etapach, w tym zapobiegania, modyfikacji stylu życia i czynników ryzyka, badań przesiewowych i terapii. 13.15
W zaktualizowanych wytycznych zaproponowano nowy system klasyfikacji i etapy AFib, w tym:
Scena 1: Ryzyko AFib ze względu na obecność czynników ryzyka.
Etap 2: Przed AFib, z objawami strukturalnymi lub elektrycznymi predysponującymi do AFib.
Etap 3: AFib, w tym napadowy (3A), przetrwały (3B), długotrwały uporczywy (3C) i skuteczna ablacja AFib (3D; pacjenci mogą przechodzić między różnymi podstopniami AFib).
Etap 4: Stały AFib (brak dalszych prób kontroli rytmu po konsultacji pomiędzy pacjentem a lekarzem). 13.15
Czynniki ryzyka i obraz kliniczny
Literatura wskazuje, że AFib wiąże się z 1,5–2-krotnie większym ryzykiem zgonu, a dane z badań sugerują, że ryzyko zgonu z powodu AFib jest zazwyczaj większe u kobiet w porównaniu z mężczyznami, przy udokumentowanym 12% większym ryzyku zgonu. 13,15,16 AFib wiąże się także z około pięciokrotnie większym ryzykiem udaru i HF. 16 Przykłady ustalonych czynników ryzyka AFib obejmują zaawansowany wiek, siedzący tryb życia, otyłość, niekontrolowane nadciśnienie, palenie tytoniu i umiarkowane do dużego spożywanie alkoholu, niekontrolowaną cukrzycę, zespół metaboliczny, nierozpoznany i nieleczony obturacyjny bezdech senny, nadczynność tarczycy, pochodzenie europejskie, niedokrwienie mózgu choroby układu krążenia (CVD), choroby zastawkowe, HF, hiperlipidemia, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekła choroba nerek i choroby zapalne. 6,11,13,15,16 Zaktualizowane wytyczne uznają modyfikację stylu życia i czynników ryzyka za „filar leczenia AFib”, aby zapobiec wystąpieniu, progresji i niepożądanym skutkom, a także kładą nacisk na zarządzanie czynnikami ryzyka przez cały czas trwania AFib, w tym leczenie otyłości, utratę masy ciała, aktywność fizyczną, zaprzestanie palenia tytoniu, umiarkowane spożycie alkoholu, nadciśnienie i inne choroby współistniejące, jeśli dotyczy. 13.15 RYSUNEK 1 ilustruje tę wskazówkę.
Prezentacja kliniczna
Obraz kliniczny związany z AFib różni się w zależności od pacjenta. Najczęstszymi objawami są kołatanie serca, tachykardia, osłabienie, zawroty głowy, zmęczenie, zawroty głowy, łagodna duszność, zwiększone oddawanie moczu i zmniejszona wydolność wysiłkowa. 16,17 Według AHA AFib często pozostaje niezdiagnozowane, ponieważ wielu pacjentów nie ma objawów lub objawy pojawiają się sporadycznie, a u ponad 33% pacjentów z AFib przebiega bezobjawowo. Prowadzi to do niewykrytych i nieleczonych przypadków, co zwiększa obciążenia zdrowotne i ekonomiczne, w tym wysoki wskaźnik zachorowalności i śmiertelności oraz ogromne bezpośrednie i pośrednie koszty wynikające z powikłań. 18
Leczenie, zarządzanie i zapobieganie
Ogólnie rzecz biorąc, celem leczenia pacjentów z AFib – poprzez wspólne podejmowanie decyzji i podejście skupione na pacjencie – jest zmniejszenie nasilenia objawów, utrzymanie rytmu zatokowego oraz zmniejszenie lub uniknięcie ryzyka powikłań, takich jak zdarzenia zakrzepowo-zatorowe/udar. 5 Po zdiagnozowaniu AFib skuteczne leczenie AFib wymaga wielodyscyplinarnego podejścia obejmującego środki farmakologiczne i niefarmakologiczne. Obejmują one doraźne postępowanie, identyfikację i leczenie podstawowych i współistniejących chorób sercowo-naczyniowych oraz innych czynników ryzyka, środki zapobiegające zdarzeniom zakrzepowo-zatorowym/udarowi oraz kontrolę częstości i rytmu serca. 13,15,19
Dane z badania Atrial Fibrillation Follow-up Investigation of Rhythm Management (AFFIRM) i porównywalne wnioski z mniejszego badania Rate Control Versus Electrical Cardioversion (RACE) przyczyniły się do opracowania konsensusowych wytycznych, które popierają stosowanie początkowej strategii kontroli częstości rytmu u pacjentów większość bezobjawowych pacjentów z AFib. 20
Według USPSTF, aby zapobiec lub zmniejszyć ryzyko wystąpienia zdarzenia zakrzepowego, u pacjentów z grupy podwyższonego ryzyka stosuje się leki przeciwzakrzepowe. Do środków tych zalicza się antagonistę witaminy K (VKA), warfarynę i bezpośrednie doustne leki przeciwzakrzepowe (DOAC), takie jak te, które działają specyficznie na czynnik IIa (dabigatran) lub czynnik Xa (tj. rywaroksaban, apiksaban i edoksaban). 5
Zaktualizowane wytyczne stwierdzają: „Postępowanie zgodnie z zaleceniami wytycznych jest skuteczne tylko wtedy, gdy jest stosowane zarówno przez lekarzy, jak i pacjentów. Przestrzeganie zaleceń można poprawić poprzez wspólne podejmowanie decyzji przez klinicystów i pacjentów, przy zaangażowaniu pacjenta w wybór interwencji na podstawie indywidualnych wartości, preferencji oraz powiązanych schorzeń i chorób współistniejących”. 13.15 Zaktualizowane wytyczne wskazują, że podstawą optymalnego postępowania z AFib jest identyfikacja i leczenie czynników ryzyka oraz wdrożenie działań zmniejszających prawdopodobieństwo wystąpienia AFib i związanych z nim powikłań, w tym leczenie chorób współistniejących i czynników ryzyka. 13.15 Widzieć TABELA 1 w celu uzyskania dodatkowych informacji udokumentowanych w zaktualizowanych wytycznych.
Badania pokazują, że zarówno kontrola częstości, jak i kontrola rytmu mogą nasilać objawy u pacjentów z AFib. 13.15 Wybór między strategią kontroli rytmu a kontrolą częstości rytmu zależy od kilku czynników, w tym wieku pacjenta, nasilenia objawów zakłócających jakość życia oraz obaw związanych z leczeniem lekami antyarytmicznymi lub ablacją cewnika. 16 Przy wyborze terapii należy wziąć pod uwagę charakterystykę pacjenta, w tym inne choroby współistniejące i reakcję na poprzednie terapie, jeśli ma to zastosowanie. 13.15
Kontrola stawki
Zgodnie z wytycznymi niedihydropirydynowe blokery kanału wapniowego (werapamil i diltiazem) spowalniają przewodzenie przez węzeł przedsionkowo-komorowy, mają ujemne działanie inotropowe i chronotropowe oraz są cenne w kontroli częstości rytmu komór w przypadku braku preekscytacji. 13.15 Antagoniści kanału wapniowego zapewniają również rozsądną kontrolę częstości rytmu serca i łagodzą objawy związane z AFib w porównaniu z beta-blokerami. Beta-adrenolityki (tj. winian metoprololu, bursztynian metoprololu, atenolol, karwedilol, esmolol, nadolol i propranolol) również spowalniają przewodzenie przez węzeł przedsionkowo-komorowy poprzez blokowanie receptorów beta-1. 13.15 Zaktualizowane wytyczne wskazują, że digoksynę czasami przepisuje się pacjentom z AFib, głównie pacjentom z HF ze zmniejszoną frakcją wyrzutową (HFrEF), ze względu na jej dodatnie działanie inotropowe i wagotoniczne. 13.15 W wytycznych wskazano również, że amiodaron jest przepisywany w celu kontroli częstości rytmu serca pacjentom, którzy nie tolerują innych leków lub nie reagują na inne leki, np. u pacjentów z zastoinową HF i/lub u pacjentów nietolerujących diltiazemu lub metoprololu. 13,15,20
Kontrola rytmu
Terapia lekami antyarytmicznymi ma na celu skrócenie czasu trwania i częstość występowania AFib, zmniejszenie nasilenia objawów oraz poprawę jakości życia i produktywności związanej ze stanem zdrowia pacjenta. 20 Przykłady tych środków obejmują blokery kanału sodowego (flekainid, propafenon i chinidyna) i blokery kanału potasowego (amiodaron, sotalol, dofetylid i dronedaron). 13.15
Zgodnie z zaktualizowanymi wytycznymi leki antyarytmiczne są praktycznym sposobem leczenia długoterminowego utrzymania rytmu zatokowego u pacjentów z AFib, którzy nie kwalifikują się do ablacji przezcewnikowej, nie zgadzają się na nią lub opowiadają się za leczeniem antyarytmicznym, z następującymi zaleceniami:
• Flekainid i propafenon to leki stosowane w utrzymaniu rytmu zatokowego u pacjentów, którzy nie przebyli zawału mięśnia sercowego ani istotnej strukturalnej CVD.
• Dronedaron jest opcją w celu utrzymania rytmu zatokowego u pacjentów bez niedawnej zdekompensowanej HF lub ciężkiej dysfunkcji lewej komory.
• Dofetylid i sotalol są skuteczne w utrzymaniu rytmu zatokowego, ale są powiązane z występowaniem torsades de pointes i wymagają monitorowania odstępu QT (pomiar czasu od początku załamka Q do końca załamka T w zapisie EKG).
• Sotalolu najlepiej unikać u pacjentów z HFrEF, ponieważ większości pacjentów przepisano już beta-bloker, a dodanie dodatkowego beta-blokera prawdopodobnie nie będzie dobrze tolerowane. 13.15
Terapia przeciwzakrzepowa
W zaleceniach USPSTF wydanych w 2022 r. wskazano, że w celu zmniejszenia ryzyka udaru mózgu przepisuje się leki przeciwzakrzepowe, takie jak warfaryna (VKA) i antykoagulanty ukierunkowane na cel, zwane również DOAC, w zależności od potrzeb pacjenta. 5 Większość pacjentów z AFib powinna otrzymywać długoterminowy doustny lek przeciwzakrzepowy (OAC), aby zmniejszyć ryzyko udaru niedokrwiennego i innych zdarzeń zatorowych, a literatura wskazuje również, że u większości pacjentów korzyści z leczenia przeciwzakrzepowego przewyższają związany z nim wzrost ryzyka krwawienia. 16 Zaktualizowane wytyczne wskazują, że DOAC zostały ustanowione w celu uzupełnienia niedociągnięć warfaryny i obecnie są zalecane jako leczenie pierwszego rzutu w porównaniu z warfaryną u pacjentów z AFib (z wyjątkiem umiarkowanego do ciężkiego zwężenia mitralnego lub biorców mechanicznej zastawki serca). 13.15 Wytyczne wskazują również, że w celu zapobiegania udarowi lub zatorowości systemowej u pacjentów z AFib, z wyjątkiem umiarkowanego do ciężkiego zwężenia mitralnego lub mechanicznej zastawki serca, dane ze wszystkich czterech kluczowych badań klinicznych porównujących poszczególne DOAC (apiksaban, dabigatran, edoksaban i rywaroksaban) z warfaryną wykazywały wyższość lub równoważność w stosunku do warfaryny. 13.15
Aby zapewnić optymalny wybór OAC u pacjentów z AFib, należy wziąć pod uwagę wiele czynników, w tym skuteczność, bezpieczeństwo, inne choroby współistniejące, zakres ubezpieczenia, czynność nerek/wątroby, potencjalne interakcje lek/lek, badanie przesiewowe pod kątem przeciwwskazań, opracowanie planu leczenia uwzględniającego poprawi przestrzeganie zaleceń lekarskich i preferencje pacjentów. 13.15
Najnowsze dane kliniczne i wiadomości
Niedawna publikacja w JACC: Elektrofizjologia kliniczna odkryli, że zły sen był powiązany z bezpośrednim zwiększonym ryzykiem zgłaszanych przez samych epizodów AFib, a coraz gorszy sen był powiązany z dłuższymi epizodami AFib następnego dnia. Autorzy doszli do wniosku, że zebrane przez nich dane sugerują, że jakość snu może być modyfikowalnym czynnikiem wpływającym na krótkoterminowe ryzyko izolowanego epizodu AFib. dwadzieścia jeden
Zgodnie z prezentacją wygłoszoną podczas AHA Scientific Sessions 2023, dane z badania AZALEA-TIMI 71 wykazały, że eksperymentalny lek przeciwzakrzepowy, abelacimab, znacząco obniżał krwawienie o ponad 60% wśród pacjentów z AFib. Naukowcy ujawnili również, że badanie zostało wstrzymane na początku września 2023 r. ze względu na „przytłaczające zmniejszenie” krwawień po zastosowaniu abelacymabu. dwadzieścia jeden Dane wykazały, że abelacymab był dobrze tolerowany, a częstość występowania działań niepożądanych była porównywalna z rywaroksabanem. 22
Inne badanie opublikowane w Dziennik Amerykańskiego Towarzystwa Kardiologicznego odkryli, że niedotlenienie związane ze snem u pacjentów z bezdechem sennym było powiązane z występowaniem AFib. 22 Naukowcy odkryli, że każde 10-punktowe zmniejszenie średniego współczynnika nasycenia tlenem zwiększało ryzyko AFib aż o 30%. W wyniku swoich odkryć naukowcy zalecili rutynowe badania przesiewowe pod kątem bezdechu sennego i leczenie go, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia AFib. 23
Niedawne badanie opublikowane w Krążenie: jakość i wyniki układu sercowo-naczyniowego ujawniło, że więcej niż jeden na 10 pacjentów hospitalizowanych z powodu AFib jest wypisywanych do domu z receptą na dawkę DOAC niezarejestrowaną, przy czym występują znaczne różnice między szpitalami. Na podstawie swoich ustaleń naukowcy doszli do wniosku, że z biegiem czasu, choć odsetek pacjentów otrzymujących zalecane dawkowanie znacznie wzrósł, nadal istnieją możliwości zwiększenia dawkowania DOAC wśród kwalifikujących się pacjentów. 24
Rola farmaceuty
Ze względu na swoją wiedzę specjalistyczną w zakresie leków farmaceuci mogą odegrać zasadniczą rolę w wielodyscyplinarnej opiece nad pacjentami z AFib, identyfikując pacjentów z czynnikami ryzyka i/lub pacjentów wykazujących objawy związane z AFib oraz zachęcając tych pacjentów do zwrócenia się o dalszą ocenę lekarską do lekarza podstawowej opieki zdrowotnej. Farmaceuci mogą również doradzać pacjentom w sprawie dostępnych metod leczenia i doradzać im w zakresie prawidłowego podawania i możliwych działań niepożądanych związanych z tymi lekami, a także badać potencjalne interakcje między lekami i przeciwwskazaniami, monitorować reakcję pacjenta i wydawać zalecenia kliniczne, jeśli jest to uzasadnione, w celu optymalizacji przestrzeganie zaleceń przez pacjenta i wyniki kliniczne.
Zaktualizowane wytyczne wskazują, że przeprowadzane przez farmaceutów badania przesiewowe pod kątem potencjalnych interakcji lekowych u pacjentów z AFib przynoszą korzyści kliniczne. 13.15
Wniosek
Wczesne wykrycie i interwencja kliniczna dostosowana do potrzeb pacjenta mogą znacznie zmniejszyć i/lub zmniejszyć powikłania związane z AFib, poprawić wyniki kliniczne pacjentów i umożliwić im normalne i aktywne życie. Zwiększanie wiedzy pacjentów na temat AFib i terapii może odegrać kluczową rolę w zmniejszaniu i eliminowaniu obciążeń objawowych oraz poprawie ogólnej jakości życia pacjentów związanej ze stanem zdrowia. Farmaceuci mogą także kierować pacjentów do cennych zasobów, takich jak:
StopAfib.org: www.stopafib.org
Zasoby AFib: www.heart.org/en/health-topics/atrial-fibrillation/afib-resources-for-patients--professionals
Życie z AFib: www.heartrhythmalliance.org/afa/us
Migotanie przedsionków: www.heart.org/en/health-topics/atrial-fibrillation
BIBLIOGRAFIA
1. Nayak S, Natarajan B, Pai RG. Etiologia, patologia i klasyfikacja migotania przedsionków. Int J Angiol. 2020;29(2):65-71.
2. Benjamin EJ, Muntner P, Alonso A i in. Statystyki dotyczące chorób serca i udarów mózgu — aktualizacja na rok 2019: raport American Heart Association. Krążenie . 2019;139(10):e56-e528.
3. Nesheiwat Z, Goyal A, Jagtap M. Migotanie przedsionków. W: StatPearls [Internet]. Treasure Island, Floryda: wydawnictwo StatePearls; 2023 styczeń-.
4. Amerykańskie Towarzystwo Kardiologiczne. Wczesna kontrola rytmu, modyfikacja stylu życia i bardziej dostosowana ocena ryzyka udaru to najważniejsze cele w leczeniu migotania przedsionków. 30 listopada 2023 r. www.newsroom.heart.org/news/early-rhythm-control-lifestyle-modification-and-more-tailored-stroke-risk-assessment-are-top-goals-in-managing-atrial-fibrillation. Accessed February 4, 2024.
5. Grupa zadaniowa ds. służb prewencyjnych Stanów Zjednoczonych. Badania przesiewowe w kierunku migotania przedsionków: oświadczenie rekomendacyjne amerykańskiej grupy zadaniowej ds. usług prewencyjnych. LUDZIE. 2022;327(4):360-367.
6. Andrade JG, Aguilar M, Atzema C i in. Kompleksowe wytyczne Kanadyjskiego Towarzystwa Kardiologicznego/Kanadyjskiego Towarzystwa Rytmu Serca 2020 dotyczące leczenia migotania przedsionków. Can J Cardiol. 2020;36:1847-1948.
7. Turakhia MP, Guo JD, Keshishian A i in. Współczesne szacunki częstości występowania niezdiagnozowanego i zdiagnozowanego migotania przedsionków w Stanach Zjednoczonych. Clin Cardiol. 2023;46(5):484-493.
8. CDC. Migotanie przedsionków. Październik 2022. www.cdc.gov/heartdisease/atrial_fibrillation.htm. Accessed December 1, 2023.
9. Trohman RG, Huang HD, Sharma PS. Migotanie przedsionków: profilaktyka pierwotna, profilaktyka wtórna i profilaktyka powikłań zakrzepowo-zatorowych: część 2. Przedni Cardiovasc Med. 2023;9:1060096.
10. CDC. O wielu przyczynach śmierci w latach 1999–2019. Witryna internetowej bazy danych CDC WONDER. Atlanta, Georgia: CDC; 2019. https://wonder.cdc.gov/mcd-icd10.html. Accessed January 8, 2024.
11. Elliott AD, Middeldorp ME, Van Gelder IC i in. Epidemiologia i modyfikowalne czynniki ryzyka migotania przedsionków. Nat Rev Cardiol. 2023;20:404-417.
12. Brandes A, Smit MD, Nguyen BO i in. Zarządzanie czynnikami ryzyka w migotaniu przedsionków. Arytmia Elektrofizjol Rev. 2018;7(2):118-127.
13. Joglar JA, Chung MK, Armbruster AL i in. Wytyczne ACC/AHA/ACCP/HRS 2023 dotyczące diagnostyki i leczenia migotania przedsionków: raport Wspólnej Komisji American College of Cardiology/American Heart Association ds. wytycznych praktyki klinicznej. J Am Coll Cardiol. 2024;83(1):109-279
14. Hindricks G, Potpara T, Dagres N i in. Wytyczne ESC 2020 dotyczące diagnostyki i leczenia migotania przedsionków opracowane we współpracy z Europejskim Towarzystwem Kardiochirurgii Klatki Piersiowej (EACTS): Grupą Zadaniową ds. Diagnostyki i Leczenia Migotania Przedsionków Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (ESC). Eur Serce J. 2021;42:373-498.
15. Joglar JA, Chung MK, Anmbraster AL i in. Wytyczne ACC/AHA/ACCP/HRS 2023 dotyczące diagnostyki i leczenia migotania przedsionków: raport Wspólnej Komisji American College of Cardiology/American Heart Association ds. wytycznych praktyki klinicznej. Krążenie. 2024;149:e1-e156.
16. Streur M. Percepcja objawów migotania przedsionków. J. Praktyka pielęgniarska. 2019;15(1):60-64.
17. Kumar K. Migotanie przedsionków: przegląd i leczenie nowo występującego migotania przedsionków. Aktualny. www.uptodate.com/contents/atrial-fibrillation-overview-and-management-of-new-onset-atrial-fibrillation. Accessed January 13, 2024.
18. Kornej J, Börschel CS, Benjamin EJ, Schnabel RB. Epidemiologia migotania przedsionków w XXI wieku: nowatorskie metody i nowe spostrzeżenia. Cyrk Res. 2020;127(1):4-20.
19. Lundqvist CB, Pürerfellner H, White A, Schilling R. Nowa definicja standardu dla migotania przedsionków: raport skoncentrowany na pacjencie. Nasz Cardiol. 2021;16:(Suplement 1).
20. Rosenthal L. Leczenie i leczenie migotania przedsionków. Medyczny krajobraz. 18 listopada 2019 r. https://emedicine.medscape.com/article/151066-treatment?&icd=login_success_email_match_fpf#d10. Accessed January 5, 2024.
21. Wong CX, Modrow MF, Sigona K i in. Jakość snu poprzedzającego epizody migotania przedsionków w randomizowanym badaniu I-STOP-AFIB. JACC Clin Elektrofizjol. 2023:S2405-500X(23)00729-6.
22. Amerykańskie Towarzystwo Kardiologiczne. Nowy lek przeciwzakrzepowy zmniejsza krwawienie u osób z migotaniem przedsionków. 12 listopada 2023 r. www.newsroom.heart.org/news/new-anti-clotting-medication-reduces-bleeding-among-people-with-atrial-fibrillation. Accessed December 1, 2023.
23. Heinzinger CM, Thompson NR, Millinovich A i in. Zaburzenia oddychania podczas snu, niedotlenienie i fizjologiczne wpływy płuc w migotaniu przedsionków. J Am Heart Assoc. 2023;12:e031462.
24. Sandhu A, Kaltenbach LA, Chiswell K i in. Dawkowanie bezpośrednich doustnych leków przeciwzakrzepowych poza wskazaniami rejestracyjnymi wśród pacjentów hospitalizowanych z migotaniem przedsionków w Stanach Zjednoczonych. Wyniki kwalifikacji Circ Cardiovasc. 2023;16(12):e010062.
Treści zawarte w tym artykule służą wyłącznie celom informacyjnym. Treść nie ma na celu zastąpić profesjonalnej porady. Poleganie na informacjach zawartych w tym artykule odbywa się wyłącznie na własne ryzyko.
Popularne Wiadomości
